“Ασία του 21ου αιώνα“

  Τον Ασιατικό κινηματογράϕο πολλοί τον γνωρίζουν, λίγοι τον παρακολουθούν και ακόμη λιγότεροι τον λατρεύουν. Οι περισσότεροι γνωρίζετε ή κάπου έχετε ξανακούσει το ονόμα Ακίρα Κουροσάβα, ίσως και να έχετε δει κάποια από τις ταινίες του. Ένα ιερό τέρας του παγκόσμιου κινηματογράϕου, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης (ο οποίος απεβίωσε το 1998) μαζί με μία πλειάδα Ασιατών κινηματογραϕιστών αποτελούν διαϕήμιση του Ασιατικού σινεμά ακόμη και σήμερα.
  Ας μιλήσουμε όμως για ταινίες και σκηνοθέτες του 21ου αιώνα που με τα έργα τους αποδεικνύουν στις μέρες μας ότι το Ασιατικό σινεμά είναι πολλά παραπάνω από ωραία χορογραϕημένες σκηνές μάχης, είναι σκοτεινό και σε αρκετές περιπτώσεις για γερά στομάχια, άλλοτε πάλι δραματικό, αισθηματικό ή αστείο. Με την λίστα που ακολουθεί θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε το ‘πρόσϕατο’ Ασιατικό σινεμά για όλα τα γούστα.
The Man From Nowhere (2010) Σκηνοθέτης: Jeong-beom Lee
                                               
 Ένας βετεράνος των μυστικών υπηρεσιών με εξαιρετικές ικανότητες καλείται να προστατεύσει τη μικρή σε ηλικία γειτόνισσα του από ένα κύκλωμα μαϕίας… Το έχουμε ξαναδεί το σενάριο πολλές ϕορές. Η ταινία όχι αδίκως θυμίζει το αξεπέραστο Leon (1994) του Luc Besson και το Man Of Fire (2004) του Tony Scott, είναι όμως εξαιρετικά γυρισμένη, με καταιγιστικό ρυθμό και αρκετά πιο αιματηρή. Μία δραματική περιπέτεια.
The Raid: Redemption (2011) – The Raid 2: Berandal (2014)
                                             
 Αν μπορέσουμε με κάποιο τρόπο στο μέλλον να μετρήσουμε την έννοια δράση-ξύλο σε μία ταινία τα The Raid θα αποτελούν την κλίμακα. Θα μπορούσαμε να λέμε από το 1 εώς το 10 πόσο Raid είναι μία ταινία. Δεν είχα πολλές προσδοκίες, Ινδονησιακής παραγωγής σκηνοθετημένα από τον Ουαλό Gareth Evans. Πόσο λάθος ήμουνα! Από το πρώτο σχεδόν λεπτό μέχρι και το τελευταίο και οι δύο ταινίες είναι ασταμάτητες, ξύλο, πιστολίδι, μαχαίρια, τσεκούρια, καρέκλες, τοίχοι να σπάνε, αίμα και ότι άλλο μπορεί να ϕανταστεί κανείς. Από τις πιο δυνατές ταινίες δράσεις των τελευταίων χρόνων και όχι μόνο.
  Oldboy (2003) Σκηνοθέτης: Chan-wook Park
                                     

  Τα πολλά λόγια είναι ϕτώχια αλλά στη περίπτωση του Chan-wook Park θα μπορούσαμε να γράϕουμε τόμους για τις εξαιρετικές ταινίες του και το ϕανατικό κοινό που έχει σαν σκηνοθέτης. Για όποιον δεν έχει δει το Oldboy να πούμε ότι αποτελεί μία ταινία ορόσημο όχι μόνο του Ασιατικού αλλά του παγκοσμίου κινηματογράϕου γενικότερα. Ένας οικογενειάρχης χωρίς προϕανή λόγο απαγάγετε και ϕυλακίζεται για 15 χρόνια σε ένα δωμάτιο. Απελευθερώνεται και σε πέντε μέρες καλείται να βρει τον υπαίτιο της μαρτυρικής ϕυλάκισής του. Η απόλυτη ταινία εκδίκησης και κάθαρσης. Εξαιρετική σε όλους τους τομείς. Ένα κινηματογραϕικό διαμάντι και ένας από τους λόγους για τους οποίους το Κορεάτικο σινεμά βρίσκεται σε τόσο περίοπτη θέση.  
I Saw The Devil (2010) Σκηνοθέτης: Jee-woon Kim  
                                   



 Αυστηρά για ενήλικες. Στο στόχαστρο ενός ψυχοπαθή δολοϕόνου ο οποίος κατακρεουργεί τα θύματά του βρίσκεται η γυναίκα ενός πράκτορα. Θολωμένος από την οργή και τον πόνο της απώλειάς του ο αστυνομικός παίρνει το νόμο στα χέρια του με μοναδικό σκοπό την εκδίκηση με κάθε κόστος. Μία ταινία σεμινάριο για το πώς πρέπει να είναι τα αστυνομικά θρίλερ με σκηνές που σοκάρουν και τον πιο έμπειρο σινεϕίλ. Άλλο ένα βίαιο κομψοτέχνημα του Jee-woon Kim.
The Chaser (2008) Σκηνοθέτης: Hong-jin Na
                                        
  Ένας πρώην αστυνομικός ο οποίος πλέον εκδίδει γυναίκες αναγκάζεται να θυμηθεί την ιδιότητα του ως ντεντέκτιβ στην προσπάθεια να εντοπίσει κάποιες από αυτές οι οποίες εξαϕανίστηκαν μυστηριωδώς. Η ταινία δεν χάνει το ρυθμό της ούτε για μία στιγμή, ένα τραινάκι του λούνα πάρκ με προορισμό... Καλύτερα δείτε το. Επίσης δείτε το The Wailling (2016) του ίδιου σκηνοθέτη.   
Zatoichi, ο τυϕλός Σαμουράι (2003) Σκηνοθέτης: Takeshi Kitano   
                                                     
  Ο Takeshi Kitano σε άλλη μία ταινία του σεναριογραϕεί, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Το Zatoichi είναι μία όμορϕη παραγωγή, λίγο απ’όλα και όχι για όλα τα γούστα. Δράση, βία και κωμωδία συνδυάζονται και γίνονται ένα συνονθύλευμα δύο ωρών.
  13 Assassins (2010) Σκηνοθέτης: Takashi Miike
                                  
  Ο Takashi Miike έχει στο ενεργητικό του 101 ταινίες και η εμπειρία του στο 13 Assassins είναι εμϕανής. Θυμίζει αρκετά το έπος του κινηματογράϕου 7 Σαμουράι (1954) χωρίς όμως να πλησιάζει σε αυτό το επίπεδο. Άλλο ένα πολύ αξιόλογο κινηματογραϕικό παιδί του σκηνοθέτη που απλόχερα μας πρόσϕερε ταινίες απόλυτης αιματοχυσίας όπως το Ichi The Killer (2001) 
3 Iron (Ολομόναχοι Μαζί) (2004) Σκηνοθέτης: Ki-duk Kim
                                   
  Τα δημιουργήματα του Κιμ Κι Ντούκ έχουν στην πλειοψηϕία των περιπτώσεων ελάχιστους διαλόγους, η άριστη ϕωτογραϕία και σκηνοθεσία τα λένε όλα. Έτσι και εδώ ένα σχετικά απλό σενάριο βρίσκει έδαϕος και ανθίζει στα χέρια ενός μοναδικού σκηνοθέτη. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι αρκετά ιδιόρρυθμο που σπάνια ανταλλάσσουν κουβέντα μεταξύ τους σε όλη την ταινία αλλά με μία απίστευτη χημεία. Πολλές οι υποψηϕιότητες, πολλά και τα βραβεία και όχι άδικα. Να δείτε επίσης το εξαιρετικό Άνοιξη, καλοκαίρι, ϕθινόπωρο, χειμώνας… και άνοιξη (2003)
2046 (2004) Σκηνοθέτης: Kar-Wai Wong
                                    
  Αναμϕίβολα πολλοί θα γνωρίζουμε τη συγκεκριμένη ταινία από την μουσική επένδυση της και μόνο. Ένα ϕουτουριστικό δραματικό ρομάντζο. Παρόν και παρελθόν γίνονται ένα ενώ το μέλλον συχνά χρησιμοποιείτε ως ερμηνεία του παρελθόντος. Παρομοίου στυλ και ποιότητας το λίγο πιο κωμικό Chungking Express (1994) και το αρκετά πιο δραματικό αριστούργημα In the mood for Love (2000).
Battle Royale (2000) Σκηνοθέτης: Kinji Fukasaku
                                  
  Το 10 το καλό δε θα μπορούσε να είναι άλλη ταινία. Όχι γιατί είναι καλύτερη από τις υπόλοιπες της λίστας μας. Για την ακρίβεια ίσως να είναι η χειρότερη σε σκηνοθεσία, σεναριακές τρύπες, κακοτεχνίες, παραλογισμό. Είναι όμως η πιο ‘pop-corn’ από όλες με διαϕορά. Η ταινία λόγω της οποίας γεννήθηκαν τα Hunger Games (παρόμοιας ϕιλοσοϕίας) τα οποία όμως μπροστά της ϕαίνονται σαν κουταβάκια δίπλα σε λύκο. 42 γυμνασιόπαιδα με όπλα τηγάνια, μαχαίρια, τσεκούρια, σπαθιά, αυτόματα όπλα (ότι τύχει στο καθένα) σκοτώνονται μεταξύ τους με σκοπό την επιβίωση μόνο ενός. Δειλία, θάρρος, συμμαχίες, έχθρες, προδοσίες, αυτοθυσίες, έρωτες και σχεδόν κάθε μορϕής αντίδραση κακομαθημένων και μη εϕήβων λαμβάνει χώρα σε ένα βίαιο καρτουνίστικο αιματοκύλισμα
Πάνος Γκιάτας
Share on Google Plus

0 σχόλια: