Για σένα ...

 Αυτοί που δεν κλαίνε ποτέ, είναι γεμάτοι δάκρυα!
 Maurice Chapelan, 1906-1992 Γάλλος γνωμικογράφος & δημοσιογράφος.

 Για σένα ... 
 Λείπεις...μου λείπεις περισσότερο από όσο το αντέχω!
 Υπολόγιζα στο χρόνο να απαλύνει τον πόνο, να τον κάνει συνήθεια ώστε να μην ενοχλεί τόσο αλλά με πρόδωσε κι'αυτός.
 Και υπάρχουν κάποια αξημέρωτα βράδια, σαν αυτό απόψε που το φορτίο γίνεται όλο και πιο βαρύ. Αβάσταχτο. Ίσως φταίει το γεγονός που δεν έκλαψα καθόλου για σένα. 
Δεν σε θρήνησα όπως σου άξιζε ή όπως το ένοιωθα.
 Ίσως και να μην πρόλαβα με όσα ακολούθησαν. Σημασία έχει πως δάκρυ δεν έριξα για σένα. Να ξεσπάσω, να καταλαγιάσει κάπως και να μείνουν μόνο οι καλές αναμνήσεις. 

 Βλέπεις πάντα ξεσπούσαν, άδειαζαν οι άλλοι και εγώ εκεί. Να είμαι το στήριγμά τους, το αποκούμπι τους, η παρηγοριά τους.
 Η μάνα κατέρρευσε. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς. 
Ακόμα το παλεύει. Στις πέντε κουβέντες που θα πει οι τέσσερις αφορούν εσένα.

 Και με εκνευρίζει ώρες ώρες γιατί δεν έχει αφήσει τίποτα ανείπωτο. Τίποτα που να πω εγώ. 

 Κάνω τον κλόουν κάθε φορά για να ξεχαστεί και τα μαζεύω όλα μέσα μου γιατί απλά δεν έχω κάπου να τα πω ή τα έχει προλάβει όλα εκείνη.

 Κάπου κάπου μάλιστα μου κάνει παράπονα για σένα. Που δεν είδε ένα δάκρυ ποτέ να κυλάει απο τα μάτια μου.
 Που δεν έρχομαι εκεί!
 Τόσο ψυχρή έγινες; μου είπε! 

Άντε τώρα να της εξηγήσεις οτι και να θες δεν σε αφήνει αυτή, δεν την προλαβαίνεις βρε αδερφέ!! Ίσως για αυτό δεν έρχομαι εκεί..και όσες φορές ήρθα, με το ζόρι για να μην στεναχωρηθεί η μάνα ή να γλιτώσω την γκρίνια της, δεν ένιωσα τίποτα. Ένα λευκό κρύο μάρμαρο και η πορσελάνινη φωτογραφία σου. Και είσαι τόσο κούκλος σε εκείνη την φωτογραφία. Σαν τους παλιούς σταρ του Χόλιγουντ! 

Κι όμως, είτε τα δικά σου λουλούδια ποτίζω είτε του διπλανού σου το ίδιο συναίσθημα. Ένα κενό.
Άσε που μου φαίνεται αφύσικο που η μάνα κλαίει κατευθείαν. Ούτε παραγγελία κάθε φορά. Και κόβω βόλτες κάνοντας τσιγάρο και ψυχοπλακώνομαι βλέποντας όλο περισσότερους νέους και νέες δίπλα σου και φεύγω από κει με περισσότερη θλίψη. 

 Για αυτό και δεν ξανάρθα. Για μένα δεν είσαι εκεί... 

Και σε αφήνω πάντα στην άκρη.

 Να λογαριαστούμε οι δυο μας κάποια άλλη στιγμή. Μήπως θα άλλαζε κάτι;
 Η απώλεια σου, το κενό που άφησες δεν αλλάζει όσα κλάματα και αν ρίξω. Θέλω να σου πω πως δεν έχω ξανακάνει όσα συνηθίζαμε να κάνουμε παρέα.

 Τάβλι δεν έχω ξαναπαίξει από τότε που έφυγες.
 Σταυρόλεξο, στις διακοπές, ένα έπιασα στα χέρια μου και μου κακοφάνηκε που δεν σε είχα εκεί να ρωτήσω το εφτά καθέτως. Θυμήθηκα πόσο καλός ήσουν και που αναρωτιόμασταν όλοι γιατί συνεχίζεις με μανία να αγοράζεις τόμους και τόμους ενω τα έχεις λύσει, τα ξέρεις όλα!
 Ποια ικανοποίηση άραγε να σου έδινε;
Πάντα ήθελα να στο ρωτήσω και τελικά δεν πρόλαβα! Μου συμβαίνουν διάφορα. 
Άσχημα, καλά και κυρίως αστεία.
Είσαι ο πρώτος που θέλω να τα μοιραστώ αλλά δεν είσαι εδώ. Να σου πω πως φέτος κλείνοντας τα 39 εντόπισα τρεις άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου. 
 Αν και μεταξύ μας απορώ πως τόσα χρόνια και με όσα ακολούθησαν δεν άσπρισα ολόκληρη!!! 
Θα γελούσες αν έβλεπες που!
 Στους κροτάφους!
 Γοητεία θα μου έλεγες για να με καθησυχάσεις αν και ξερεις οτι αυτό ισχυει μόνο για τους αντρες!
 Έφτιαξα και μουσακά! Και μάντεψε. Καλύτερος από της μαμάς! 
Και ξέρεις πως είναι ο μουσακάς της πολυαγαπημένης σου. 
Τον είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη!
 Παρόλα αυτά τα κατάφερα. Αλλά πήρα μισή χαρά γιατί εσύ δεν ήσουν εδώ να τον δοκιμάσεις.
 Από τότε που έφυγες μισή χαρά παίρνω και ας μάθω τα καλύτερα νέα, ας μας συμβεί οτι πιο καλό. Το συναίσθημα ίδιο. 
Χαρά και θλίψη ταυτόχρονα!
 Η αλήθεια είναι πως το διαχειρίζομαι κάπως παράξενα.
Είναι στιγμές που σε σκέφτομαι συνέχεια και αναγκάζομαι να καταπιάνομαι με πολλά για να σε ξεχνώ.
Όταν τελικά το καταφέρνω πανικοβάλλομαι. Νοιώθω τύψεις γιατί φοβάμαι μήπως ξεχάσω την μορφή σου, το γέλιο σου, την φωνή σου και στροβιλίζω το μυαλό μου ξανά σε σένα. 
 Άλλαξα πατέρα...αναγκάστηκα όμως να το κάνω για να συνεχίσω να ζω χωρίς εσένα. 

Εύχομαι μόνο να είσαι περήφανος για αυτό το καινούριο που ξαναγεννήθηκε. Τέλεια δεν είμαι και δεν με νοιάζει διόλου κιόλας. Θυμάσαι τι μου έλεγες;

Να μην καταπιέζομαι και να μην κάνω στους άλλους ότι δεν θέλω να μου κάνουν. Πορεύομαι με τις συμβουλές σου αν και κάνω λάθη. 

 Λάθη όμως που φροντίζω οι επιπτώσεις τους να επιστρέφουν μόνο σε μένα. Συμβιβάστηκα προσωρινά με την απώλειά σου. 
 Σε χάραξα στο χέρι μου, σε έκανα γλάστρα βασιλικό να σε ποτίζω κάθε μέρα, σε ψάχνω κάθε βράδυ στον ουρανό.
 Αν επιθυμείς κάτι πολύ και δεν μπορείς τώρα να το αποκτήσεις ή αν αγαπάς κάτι με όλη σου την ψυχή, το έχασες και δεν θα το ξαναέχεις ποτέ σου, κάντο αστέρι στον ουρανό μου έλεγες για να μην σου λείπει. 

Και σε έκανα πατέρα. Το πιο λαμπρό αστέρι στον ουρανό μας κάθε βράδυ.
 Ακόμα και με συννεφιά εγώ πάντοτε σε βρίσκω. 

 Το βόρειο Σέλας μου, ο καθοδηγητής μου από κει ψηλά.. Αν υπάρχεις κάπου στο απέραντο σύμπαν είμαι σίγουρη οτι οι ψυχές μας κάποτε θα συναντηθούν. 

 Προς το παρόν έχουμε το ραντεβού μας κάθε βράδυ με ένα τσιγάρο στο χέρι, με τις μουσικές μας για να σου εξομολογούμε αυτά που συμβαίνουν χωρίς εσένα... 
Δυο τα αστέρια φέτος στον ουρανό πατέρα...μου λείπεις, σ'αγαπώ!!! 

Νάνσυ Καρέλα
Share on Google Plus

0 σχόλια: