ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΑΛΛΑΞΕ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ!!!

Κυριακή μεσημέρι κι εκεί που κάθομαι αμέρημνος στον καναπέ του σαλονιού μου,μου έρχεται στο μυαλό τι να κάνω σήμερα;Καί ξάφνου μου έρχεται η ιδέα να πάω στο γήπεδο να παρακολουθήσω αγώνα ποδοσφαίρου και εντελώς τυχαία εκείνη την ημέρα έπαιζε η ομάδα τις πόλης μου με μια γειτονική ομάδα ήταν το γνωστό σε όλους μας γειτονικό ντέρμπι και όπως και να το κάνουμε τα γειτονικά ντέρμπι ανάμεσα σε δύο ομάδες έχουν το δικό τους ξεχωριστό χρώμα και ενδιαφέρον,είναι από του αγώνες που οδηγούν εντελώς αυθόρμητα τον φίλαθλο κόσμο και όχι μόνο να πάει στο γήπεδο,έτσι έκανα κι εγώ ετοιμάστικα και πήγα.Βλέποντας στο γήπεδο τους οργανομένους φιλάθλους τις ομάδας τις πόλης μου να φωνάζουν συνθήματα υπέρ τίς ομάδα τους,ήταν και οργανομένοι φίλαθλοι και τις γειτονικής ομάδας βλέπεις ζούσαμε ακόμα στις παλιές καλές εποχές, τις ρομαντικές όπου δεν απαγορευόταν ακόμα η μετακίνηση οργανομένων οπαδών στα γήπεδα όλης της Ελλάδα.Στο γήπεδο και ξαφνικά παρασύρθηκα  και χωρίς δεύτερη σκέψη βρέθηκα να φωνάζω συνθήματα για την ομάδα της πόλεως μου,το συναίσθημα ήταν μοναδικό και ανεπανάληπτο νσ βλέπεις την ομάδα τις πόλεως σου να βάζει γκόλ ή χαρά δεν περιγράφεται ήταν το καλύτερο μεσημέρι της ζωής μου εκείνο,το θυμάμαι ακόμα και θα το θυμάμαι για πάντα.Από τότε μου γεννήθηκε η αγάπη για την ομάδα τις πόλης μου,ήταν βλέπεις η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή.Από τότε και κάθε κυριακή ήμουν στο πλευρό της ομάδας του τόπου μου όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και συνεχίζω μέχρι και σήμερα να βρίσκομαι και αν χρειαζόταν ταξίδευα πάντου σε όλη την Ελλάδα όπου έπαιζε και το κάνω ακόμα και σήμερα,έγινα ένα μαζί με την ομάδα τις πόλεως μου Είμαι εκεί στο γήπεδο κάθε κυριακή με χιόνια και βροχές,με κρύο και με ζέστες,στις χαρές και τις λύπες πάντα εκέι στο ίδιο μέρος του γηπέδου για την "καψούρα μας" όπως την αποκαλούμε την ομάδα μας όλοι όσοι την αγαπάμε από τα βάθυ τις καρδιάς μας.Είναι εξάλλου μεγάλη μαγκιά το να αγαπάς και να υποστηρίζεις την ομάδα τις πόλεως σου και στο κάτω-κάτω τις γραφείς είναι ωραίο το συναίσθημα να ξεχωρίζεις από το πλήθος και να μην ακολουθείς την μάζα και να  υποστηρίζεις τις λεγόμενες "μεγάλες" ομάδες.Τα χρόνια μπορεί να περνούν γρήγορα αλλά η αγάπη για την ομάδα του τόπου μου παραμένει η ίδια με την πρώτη μέρα που πάτησα τα πόδια μου στον "ναό" όπως συνηθίζουμε να το λέμε το γήπεδο της ομάδας μας.Το να είσαι ένας από τους πολλούς οργανομένους φιλάθλους τις ομάδα σου είναι κατί το τελείως διαφορετικό και μοναδικό που αμά δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις.Το να φωνάζεις για 90' στο γήπεδο και να γυρίζεις στο σπίτι μετα με κλεισμένη την φωνή,το να βάζεις τα πανό στο γήπεδό έξάλλου τα πανό είναι αυτά που δείνουν μια ξεχωριστή νότα και ομορφιά στο γήπεδο.Βέβαια πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πήγα για πρώτη φορά στο γήπεδο και πολλά έχουν δυστιχώς αλλάξει όπως η μετακίνηση οργανομένων οπαδών και το γεγονός οτι όλοι οι παίχτές παίζουν πλέον για τα χρήματα και όχι για την φανέλα όπως παλιά,δεν το βλέπουν πλέον ως χόμπι το ποδόσφαιρο οι παίχτες αλλά αντιθέτως το βλέπουν μόνο ως επάγγελμα κι έτσι το αντιμετοπίζουν,τα γήπεδα έπαψαν πια να γεμίζουν όπως παλιά λίγο η οικονομική κρίση που διανίουμε,λίγο οι νόμοι που ψιφίζονται για το ποδόσφαιρο και τα δύο μαζί λειτουργούν απότρεπτικα για τον φίλαθλο κόσμο που απομακρίνεται όλο και περισσότερο από το γήπεδο,βλέποντας τους ποδοσφαιριστές να παίζουν μεταξύ συγγενών και φίλων και η βία στα γήπεδα που βλέπουμε συνεχώς έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την μαζική απομάκρυνση του φίλαθλου κόσμου από το γήπεδο, πέρασαν δυστιχώς ανεπιστρεπτι τα χρόνια που ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία για τους φιλάθλους του έν λόγου αθλήματος και τα γήπεδα γέμιζαν από άκρη σε άκρη και δεν έπεφτε καρφίτσα.Εν το μεταξύ πόσε και πόσε γενιές φιλάθλων δεν μεγάλωσαν με το γνωστό τραγούδι του Γιάννη Διακογιάννη:"Αρχίζει το ματς,αρχίζει το ματς,παράταμε τώρα πλησιάζει η ώρα..."κι εγώ είμαι ένας από αυτούς που άκουγαν κάθε κυριακή στο ραδιόφωνο το συγκεκριμένο τραγούδι και ήξερα ότι αρχίζει ο αγώνας .Ωστόσο η φλόγα της αγάπης για το ποδόσφαιρο και την ομάδα του τόπου μου που σιγοκαίει μέσα μου δεν πρόκειται να σβήσει όσα χρόνια και αν περάσουν ακόμα και αν γεράσω εγώ θα είμαι εκεί στο γήπεδο στην γνωστή την θέση δίπλα στην "καψούρα" μου.
George kal
Share on Google Plus

0 σχόλια: