Ίσως στο επόμενο φευγίο, να είμαι ελεύθερη..
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Πάντα ήξερες πού να με βρεις στις στιγμές του μεγάλου μου φευγιού.Έμεινες λίγο στη ζωή μου,
Έφυγες
Ψάχνω την επόμενη επιθανάτια εμπειρία μου στους λυγμούς του έρωτα… Νιώθω τους νεκρούς κάτω από τα πόδια μου να με
Έτσι πρέπει να είναι ο έρωτας μας μάτια μου.
Έτσι πρέπει να είναι ο έρωτας μας μάτια μου.Την ζωή δεν πρέπει να την τυραννάμε,να την βασανίζουμε, δεν χρειάζεται λιβάνισμα
ΤΙ ΧΡΩΜΑ ΘΑ ΕΧΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
Σε ποιο δρόμοάραγεθα βαδίζουμεαύριο;Ποιες θα ‘ναιοι σκέψεις μαςκαι ποιατα όνειρά μας;Σε ποιον ορίζοντατα μάτια μαςνα στρέψουμε;Πως να σταθούμε;Τι χρώμα θα
Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Σ’ ευχαριστώ πολύγια όσαμου χάρισες…Για της ψυχής σουτ’ ακριβόμαργαριτάρι.Κι’ αν είναιη αγάπηδρόμος δύσκολοςκι’ ανήφορος,πάντοτεφτάνει στην κορφήμ’ ένα σκοπό.Να κυβερνά…σαν βασιλιάςμε
ΛΕΥΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ω!Τι ανέλπιστη ομορφιάτι ευωδιάτι χάρη!Ακατέργαστες δόσειςευτυχίαςυπό του μηδενόςσκορπισμένες παντού.Αόρατα ανθοφορούνστη σκοτεινιάτου κόσμουανάλαφρεςσιωπηλέςκαι προπαντόςκατάλευκες.Ω!Όλα σβήνονταιακόμα και το μαύρο.Λευκή επανάστασηαπειλήσε ταραχώδεις δρόμους.
Σε σκέφτομαι
Με την σκέψη σου να κυριαρχεί στο μυαλό μου επιστρέφω τις νύχτες στο άδειο μου κρεβάτι, ειδικά αυτά τα βράδια
Υπήρχαν…
Υπήρχαν τόσα πράγματα στο μυαλό μου.Τον έξω κόσμο μόλις που τον άκουγα.Πέρασε σαν μια σκιά η ζωή μου όληαπό μπροστά
ΑΠΟΨΕ ΣΕ ΘΕΛΩ ΕΔΩ
Απόψε σε θέλω εδώ.Κοντά μου.Δίπλα μου.Να αφουγκραστούμετους ήχους της καρδιάςαψηφώνταςτη μοναξιά μας.Να ανεβούμε ένα ένατα σκαλοπάτιατης νύχταςποδοπατώνταςτον σκοτεινό ουρανόψηλαφώντας αδιάκοπατα
Πειρασμός
Κρεμασμένος απ το βλέμμα σου,στολίζοντας το κορμί σου με λαμπιόνια έκστασης,σε παρατηρώ καθώς το δειλινό κρύβεται στα σύννεφα,μιά ανάσα μας